یادداشت های شبانه

Temporary Post Used For Style Detection (0ea2be3a-6a1d-415a-b598-75e2c09ffa08 – 3bfe001a-32de-4114-a6b4-4005b770f6d7)

Ãmir Caféchi — Sat, 04 Oct 2008 20:43:53 +0000

This is a temporary post that was not deleted. Please delete this manually. (cfb71886-170c-4585-8bf8-7b083e554d3c – 3bfe001a-32de-4114-a6b4-4005b770f6d7)

lake rss

Ãmir Caféchi — Wed, 02 Apr 2008 11:40:49 +0000

Apply Lake Effect to your Picture WaveMyPic.com

سرگشته در ترجمه

Ãmir Caféchi — Fri, 27 Jul 2007 17:51:16 +0000

دیشب برای دفعه دوم، فیلم Lost in Translation سوفیا کوپولا رو دیدم. فیلم واقعاً جذابیه و اگه دسترسی داشتین، از دستش ندین. اینو از این چهت می گم که مخصوص اکثر سلیقه ها هست. یعنی فکر نمی کنم کسی رو ناراضی بذاره.
اطلاعات فیلم>> http://www.imdb.com/title/tt0335266/#comment

خلاصه فیلم >> باب هریس (بیل مورای) بازیگر معروف آمریکا، برای تبلیغ برای یک شرکت تولیدکننده ویسکی ژاپنی به این کشور سفر می کند و در میان خستگی و کسلی ناشی از سفر و دلزدگی از یکنواختی زندگیش با دختری آمریکایی به نام شارلوت ( اسکارلت یوهانسون) آشنا می شود. شارلوت فارغ اتحصیل رشته فلسفه است و دو سال است که با یک عکاس ازدواج کرده و به خاطر کار او به همراهش به ژاپن آمده. اما به تدریج پی می برد که زندگیش آنطور که انتظار داشته پیش نرفته است. این دو با نقاط مشترکی که در یکدیگر پیدا کرده اند و به رغم تفاوت سنی قابل ملاحظه بینشان، رابطه دوستی صمیمانه ای را پی می ریزند که آنها را در غیاب فرهنگ آشنای خودشان و در تقابل با فرهنگ ژاپن دلگرم می کند.

درجه بندی فیلم >> R به خاطر یک سکانس جنسی
مخاطبان >> مناسب برای افراد بالای 12 سال (از لحاظ مضمون و لطافت موضوعی)
بررسی فیلم >>
بیل مورای با ایفای نقش در این فیلم تا مرز گرفتن جیازه اسکار بهترین بازیگر مرد هم پیش رفت ولی خوب، رقابت رو به جانی دپ و کاپیتان اسپاروی دزدان دریایی کاراییب باخت و البته سر همون جریان هم از طرف مجری مراسم اسکار ( که اگه درست یادم مونده باشه بیلی کریستال بود) تیکه خورد! ولی به هرحال برای ابن نقش خیلی زحمت کشیده و انصافاً می تونست برنده اسکار باشه. بازی کردن نقش یک فرد دورافتاده از فرهنگ که درحال تطبیق با فرهنگ جدیده وبه نمایش گذاشتن فشارهای روحی وارده ناشی از این موضوع و اختلاف ساعت ، کار سختی بود که بیل مورای به خوبی از پسش بر اومده. همین طور بی توجهی نسبی و تدریجی همسر و بچه هاش در آمریکا در گفتار و ظاهرش تاثیر گذاشته. در حالی که باب هریس، باطناً یه انسان شاد و سرزنده س که اینو در طول فیلم کاملاً می بینیم. در طرف دیگه، همین مسایل برای شارلوت که نقشش رو اسکارلت یوهانسون، بازیگر موردعلاقه من بازی میکنه هم وجود داره. علاوه بر اینکه اون دنبال راهیه که گرایش موردعلاقه اش (فلسفه) رو در زندگی مردم ژاپن هم پیدا کنه و همین، سرگردانی اون رو بیشتر می کنه. مشکل دیگه، شوهریه که مرموزه و به قول خود شارلوت واقعاً نمی دونه با کی ازدواج کرده. خوب این سرگردانی ها در هر دوی اینها دیده می شه و اونها که ظاهراً از پیدا کردن فرد متناسب با نیازشون در زندگی روزمره شون ناامید شده ان، وقتی به هم می رسن و به تدریج هم رو درک می کنن به دنبال وجوه مورد علاقه شون در زندگی می رن. شاد بودن یکی از اصول اونهاس اما از لودگی و عامه گرایی متنفرن (هرچند که در تقابل با جامعه مجبور می شن به خیلی از مسایل تن بدن). در نهایت چیزی که از این فیلم در درجه اول به یاد می مونه، بازی بازیگرای نقش اولشه که تاثیر نقش رو به شکل کم نظیری به تماشاگر انتقال می دن.
بازیگرای مکمل و حاشیه ای فیلم هم بازیهای قابل قبولی دارن و در واقع نقشی نبوده که بازی بازیگرش تو ذوق بزنه. در واقع می شده گفت که انتخاب بازیگران به درستی انجام شده.
وقتی داشتم پشت صحنه فیلم رو می دیدم، متوجه شدم که کارگدانی این فیلم با توجه به محیط پرجمعیت و پرتردد داخل توکیو، کار بسیار دشواری بوده و سوفیا کاپولا، که به همراهی همسرش این فیلم را ساختن، با توجه سن کمی که داشته، کار بزرگی رو انجام داده. انتخاب زوایای فیلمبرداری، انتخاب موسیقی فیلم ، طراحی لباس ها، همگی در خدمت فیلم بودن و تاثیر کاملی روی من تماشاگر داشتن. اما مهمتر از همه اینها، فیلمنامه س که در کنار بازیگری، نقطه عطف فیلم محسوب می شه. بدون شک، دیالوگ های لذت بخش رد و بدل شده در طول فیلم، موثرترین عامل جلوبرنده فیلم بوده. طنز قوی فیلم به صورت زیرپوستی و به خصوص در دیالوگ های باب هریس، حتی در لحظاتی که ضرباهنگ فیلم کم می شه، باعث شده که اصلاً احساس یکنواختی یا خستگی به تماشاگر دست نده. این ویژگی ای که خیلی از
فیلم های مشابه در این ژانر ازش بی بهره ن.
در مجموع فیلمییه که بارها ارزش دیدن داره که هردفعه به یک وجهی از جنبه های شخصیت کاراکترهای اون پی
می بریم.
وقتی فیلمی قرار باشه تاثیرگذار باشه، این تاثیر رو از اولین صحنه اش داره و تا آخرین سکانس از فیلم باقی می مونه. در مورد این فیلم هم همین قضیه صادقه. اولین صحنه فیلم کلوزآپی از زیرشلواری رنگی شارلوته در حالیکه دوربین از پشت ،داره ازش که روی تخت اتاقش دراز کشیده فیلم می گیره و بعد تا دقایقی بعد از این شروع اصلاً به سراغ داستان شارلوت نمیاد وتماشاگر رو با دنیای باب درگیر می کنه در حالیکه ما رو در انتظار شروع ماجرای شارلوت نگه می داره. پایان مبهم فیلم هم به اندازه کافی تماشاگر رو درگیر نگه می داره که باب در گوش شارلوت چی گفت که ما نباید بدونیم.
داستان فیلم با ورود باب هریس به ژاپن شروع می شه و با ترکش به سمت فرودگاه به پایان می رسه. انگار که همه ی فیلم متعلق به بیل مورای و شخصیتش داره. در طرف مقابل، اسکارلت یوهانسون، باوجود حضور نمادین در سکانس شروع فیلم، بعداً وارد قصه می شه و انگار که شخصیت او وارد زندگی باب و وارد حوزه دید ما از داستان می شه و در انتها هم در انتهای فیلم بعد از خداحافظی با باب، از داستان خارج می شه. ولی همه از ابتدا و هم در پایان، در فیلم موثره.
از نقطه نظر داستانی، فیلم رو می تونیم به دو یا سه قسمت تقسیم کنیم. در قسمت اول ، کارگردان، دو شخصیت اصلی فیلم رو کاملاً دور از هم نگاه می داره و فقط یکی دو نقطه ی تقاطع برای اونها در نظر می گیره (مثل صحنه داخل آسانسور یا برخورد اونها در بار). این بخش رو می تونیم قسمت کند فیلم قلمداد کنیم (درحالیکه فیلم داره به سرعت جلو می ره و این خودش از شاهکارهای فیلمه).شخصیت ها، در حال غرق شدن در تنهایی و بی خوابی خودشون هستن ولی اتفاقات اینچنینی (برخوردهای اتفاقی و البته بدون حاصل در زمان حال) داستان رو به هرشکلی هست برای این دو و همین طور برای ما ، با انرژی به جلو می بره. با نزدیک شدن کاراکتر ها به هم ، ضرباهنگ فیلم به شدت تغییر می کنه. همه چیز حالت رویاگونه پیدا می کنه درحالیکه ما بروز اتفاقات رو به همراه کاراکترها واقعاً حس می کنیم. از اینجاست که وارد قسمت دوم داستان می شیم. جایی که باب و شارلوت سعی می کنن که از خودشون رو از احساسات تنهایی و بی خوابی در بخش اول، دور کنن، و البته در این راه هم موفقند، هرچند در لحظاتی باز هم می بینیم که از حس و حال جاری در دقایق درحال گذر در بخش دوم می افتند. انگار که می خوان به خودشون و تماشاگر بخش اول و لحظات انفصال رو یادآوری کنن. به همین خاطره که یک جا، شارلوت به باب می گه: “بیا هیچ وقت دیگه به اینجا برنگردیم، به خاطر اینکه دیگه انقدر بهمون خوش نمی گذره” و این نشون دهنده این موضوعه که اونا صرفاً ناراحتیاشون را عقب انداختن.
همه چیز تو این فیلم واقعیه. اتفاقی نمی افته که شما با دیدنش بگین واسه ی خوشآیند ما گذاشتن یا این قضیه هیچ وقت نمی تونه اتفاق بیفته. همه چیز دقیقاً همون جوری که دنیای دور و ور ما ممکنه پیش بیاد، اتفاق می افته. شما هیچ وقت نخواهید دید که باب برای شارلوت (و برعکس) احساسی رو که بهش داره بیان کنه، چون شما هم درچنین موقعیتی احساستون رو برای کسی که دوستش دارین تشریح نمی کنی و دوطرف اینو از برخورد و رفتارشون متوجه
می شن.
در نهایت، این فیلم رو می تونم معجونی از کمدی، درام و رومانس تلقی کنم. کمدی ای که تو بعضی لحظات شما را رو از ته دل می خندونه، درامی که تا مدت ها شما رو در حسرت انتهای غم انگیزش می ذاره و رومانسی که به شما معنای واقعی دوست داشتن و تفاهم رو معرفی می کنه . اما نه کمدی ای که به لودگی و سطحی نگری کشیده بشه ، نه درامی که بخواد اشکتون رو دربیاره و نه رومانسی که بخواد مثل خیلی از فیلمهای هالیوودی کم مایه، همه چیز رو در عشق های سطحی خلاصه کنه.
بارم میگم اگر فیلم رو ندیدین حتماً ببینین ، و اگه دیدین سعی کنین دوباره ببینین.

مرز باریک خیر و شر

Ãmir Caféchi — Mon, 25 Jun 2007 12:47:29 +0000

روزای قدیم…نه اونقدری که به یاد شماها نیاد، آدمایی بودن که زیر یک آسمون با هم زندگی می کردن و از شاد بودن همدیگه شاد بودن.

زمانای نه چندان دور، مردم بی هیچ چشمداشتی سهمی از حق خودشون رو با دیگران تقسیم می کردن که خدایی نکرده دیگران تو سختی نیفتن.

یه موقع، یه خانواده، چندتا همسایه، یه محله و… دور هم جمع می شدن و شام و صبحونه و عصرونه رو کنار هم می خوردن…

یه موقع تو اتوبوس… یه آدم میانسال که وایساده بود، مردم از جاشون بلند می شدن تا اون شخص بشینه و اصلاً سر اینکه کی بلند بشه دعوا بود!

امروز…

من اگه یکی رو ناراحت نکنم شب خوابم نمیبره!

من اگه حق یکی رو نخورم، زندگیم نمی چرخه!

سهم من مال من… سهم دیگران هم البته مال منه!

همنشینی و شب نشینی و توحیاط نشینی و همسایه و ننه بزرگ و عمه و عمو کیلویی چندن؟! من شیکم خودم رو سیر کنم…گور بابای آدم گشنه. چشمش کور، دندش نرم! می خواست بره بیشتر کار کنه دو زار کاسب بشه؟ به من چه!

تو اتوبوس یا مترو نشستم، یا مرد رو به موت میاد تو… خودم رو می زنم به خواب نکنه یه وقت بخواد بشینه جای من!

امروز که داشتم برمی گشتم خونه، نشستم تو تاکسی خطی و منتظر شدم که یکی دیگه بیاد و راه بیفتیم. غیر از من یه دختر و یه پسر دیگه هم تو ماشین بودن (خیالتون راحت یکی جلو نشسته بود اون یکی عقب، اون گوشه ماشین. بنابراین هیچ گونه فکر انقلابی به خودتون راه ندین!) هرچی وایسادیم مسافر نیومد، اومدم بیرون یه کم هوا بخورم که یه مادر دختر رسیدن و گفتن که می خوان برن میدون هروی. زحمتتون ندم، جامو دادم بهشون و رفتم تو ماشین بعدی و یه ده دقیقه دیگه منتظر شدیم تا سه تا مسافر دیگه پیدا بشن. از اونجایی که موقعی که من رسیدم ماشین خالی بود، من نشستم جلو، دو تا خانوم هم اومدن و رفتن عقب… نفر سوم یه آقای بود در حدود اییییییینقدر!! اندازه ی دو نفر (چه از نظر عرض و چه عمق!) به هرحال یه نگاهی به من کرد و رفت عقب نشست. تو مدتی که این پشت سر من جابجا شد و ماشین راه افتاد من کلی فکر کردم که بهش بگم بیاد بشینه جلو. ولی گفتم شاید بهش بربخوره… اگه می خواست خودش می گفت. بعد که فکر کردم دیدم شاید روش نشده بگه و حجب و حیا و از این حرفا. بعد یاد دو تا خانومی که کنارش نشسته بودن افتادم و پیش خودم گفتم خوب الان تو این وضعیت اونا هم کلی به خودشون فشار آوردن تا به سختی بشینن! ولی خوب… بازم به من ربطی نداره، می خواست خودش بگه (آقاچاقه رو میگم) وقتی مردم خودشون نمی خوان من چرا دل بسوزونم؟ اصلاً این مسیر اکثراً وسطش پیاده می شن و تا آخر نمیان. بذار اونجوری جاشون وا می شه!
ولی خوب… تا آخر مسیر هیچکی پیاده نشد و زانوهای مرد چاق که از پشت صندلی به کمرم فشار می آورد، وجدانم رو به مقادیر زیادی قلقلک داد. جوری که دیگه نزدیکای آخرای مسیر زودتر خداخدا می کردم که از ماشین پیاده شم و احساس نگاه های پشت سریهام که ازشون فحش و بدوبیراه به طرفم پرت می شد رو تو ماشین جا بذارم! ولی افسوس و صد افسوس… که مرز بین خوبی و بدی چقدر باریکه!

شمیم ته مانده ی بهار

Ãmir Caféchi — Thu, 21 Jun 2007 12:18:05 +0000

شمردم؛ این بیستمین پست خرداد ماهه که می نویسم. بطور متوسط، هر سه روز دوتا پست.
اولین پستیه که تو وردپرس می نویسم و هنوز گیج گیجم!! حتی نمی دونم چی شد که این اسم رو برای وبلاگ انتخاب کردم. البته اینو می دونم که کلمه ی dotless تو انگلیسی نداریم ولی من برای اینکه بگم می تونم به غیر از فارسی، تو انگلیسی هم دخل و تصرف کنم این اسم رو انتخاب کردم! (بازم می گم نمیدونم چرا!)

خرداد هم تموم شد. تابستون شروع شد. من هنوز تو تعطیلاتم.
شب شیشه ای هم دیشب تموم شد. خوش به حال مجریش. شب آخری کلی کیفور شد! چهارصد و خورده ای هزار SMS برای حضور ممد گلزار!!
یه هفته دیگه اکانت این ماهم تموم میشه. دارم n مگابایت دی وی دی دانلود می کنم که از سهمیه م استفاده کرده باشم!
عکس زیر تزئینی است:

درباره ی Darren Hayes و آهنگ Darkness

Ãmir Caféchi — Wed, 09 May 2007 12:47:15 +0000

یکی از تاثیرگذارترین آهنگ هایی که تو این دوسه ساله شنیدم مربوط می شه به آهنگ “تاریکی (Darkness)” از Darren Hayes. احتمالاً این خواننده ی استرالیایی الاصل رو بشناسین. اگر کارهایی که خودش ساخته و تو دو آلبوم اخیرش به بازار داده رو هم نشنیده باشین، احتمالاً اسم گروه Savage Garden رو شنیدین که تو زمان خودش – سال های 97 تا 2001- کلی طرفدار پیدا کرد و هنوز هم جزو گروه های تاپ پاپ/راک این چند ساله محسوب می شدن.خوب Darren Hayes خواننده ی این گروه بود که البته نیمی از بار شهرت و محبوبیت گروه رو به دوش می کشید و نیم دیگر رو شونه ی Daniel Jones بود که گیتاریست Savage Garden محسوب می شد.

باری…! Darren Hayes تصمیم گرفت که به آمریکا بره و این در حالی بود که Daniel قصد نداشت که استرالیا رو ترک کنه، بنابراین گروه در سال 2001 منحل شد و Darren اولین آلبوم تک نفره خودش رو در سال 2002 با نام Spin به بازار عرضه کرد که گرچه از نظر کیفیت، قابل مقایسه با آهنگ های Savage Garden نبود، اما با وجود صدای بی نظیر Darren، انتظار فروش بالا، انتظار بیجایی نبود. ضمن اینکه تک آهنگ هایی از اون هم آهنگ های دلنشینی بودن که سلیقه های مختلف رو راضی نگه می داشتن.

آلبوم دوم Darren Hayes در سال 2004 و با عنوان Tension and the Spark از نظر دوستداران Savage Garden یه عقبگرد کامل به حساب میومد، چرا که سبک راک منحصر به فردی که تو گروه استفاده می شد، اینجا جای خودش رو به آهنگ هایی داده بود که تماماً به صورت الکترونیک ساخته شده و در آلبوم قرار گرفته بودن.(البته آلبوم اول هم به صورت الکترونیک ساخته شده بود ولی اینجا دیگه خیلی زیاده روی شده بود) اما با وجود قطعات بعضاً سرد و پراز حس ناامیدی ای که تو آلبوم قرار گرفته بودن، تنظیم های فوق العاده به علاوه ترانه های سنگین و البته جذاب، جلوی هرنوع انتقادی رو که می تونست Darren Hayes رو نابود کنه گرفت و علاوه بر طرفداری قبلیش، دسته جدیدی از جوون ها رو طرفدار این خواننده 32 ساله کرد. (در سال 2004، 32 ساله بود، وگرنه که الان بیشتره!)
البته این رو هم بگم که همونقدر که سبک کارش می تونه برای بعضی ها جذاب باشه برای دیگرانف کسل کننده ا حتی منزجرکنده باشه. باید گوش کرد تا فهمید!

آهنگ Darkness که صحبتش در ابتدای بحث رفت، آهنگ ابتدایی همین آلبومه که شاید بشه لقب بهترین آهنگ آلبوم رو بهش داد. گرچه آهنگ های دیگه ای مثل I Like the way, Unlovable و Sense of Humor هم هستندکه می تونن نظرهارو به خودشون جلب کنن.

نکته جالبی که می تونم راجع به این آهنگ بگم اینه که از هر دو جنبه آهنگ (ملودی و تنظیم) و ترانه، می تونه توجه مخاطب رو به خودش جلب کنه، طوری که با ده ها بار گوش دادن هم ازش دلزده نشین. حالا اگه هر دوی این وجوه بتونه شما رو جذب خودشون کنه، احتمالاً این قطعه ی هنری رو به عنوان یکی از مهمترین آهنگ های سراسر عمرتون انتخاب خواهید کرد. متن ترانه رو در ادامه ی مطلب گذاشتم که ازتون دعوت می کنم که بخونیدش. ملغمه ایه از حسرت، عشق، فلسفه و پوچی! که البته ناامیدتون نمی کنه.

امروز صبح که سری به سایت رسمی Darren Hayes زده بودم دیدم که آلبوم سوم این خواننده تا دو ماه دیگه به بازار میاد. ظاهراً Darren Hayes تلافی این سه سال سکوت رو با 25 ترک در دو آلبوم در آورده. غیر از بیوگرافی و گالری عکس ها و نمونه هایی از آهنگ های جدیدش و البته موزیک ویدیوهای اونها و طراحی جلد جالب آلبوم جدیدش که می تونین روی سایتش ببینید، طراحی خود سایت هم بسیار هنرمندانه و چشمنوازه که به ارزش یکبار سر زدنش می ارزه.

دانلود Darkness

Darkness

Written by Darren Hayes and Robert Conley

Been spending so much time underground
I guess my eyes adjusted
To the lack of light
I got
Covered in darkness
Covered in darkness

Hibernating always waiting for something new
Happiness has always ended
In the blink of an eye
There was no one attending
No one attending

It doesn’t really matter where it all began
All I know
I got covered in darkness
Covered in darkness
Ever wonder why I never really truly connect
Although my eyes are open
I can hold your gaze
But I am never connected
Never connected

I am famous for my generosity
They say I am the kindest
But it is easier to
Give than receive love
Give than receive love

It doesn’t really matter where it all began
All I know
I was covered in darkness
Covered in darkness

Turning pages over
Run away to nowhere
And it’s hard to take control
When your enemy’s old and afraid of you
You’ll discover that the monster you were running from
Is the monster in you

Better to hold on to love
Better to hold on to love
Change will come

It doesn’t really matter where it all began
All I know
I was covered in darkness
Covered in darkness

It doesn’t really matter where it all began
Cuz all I know
I was lost
I was lost
No, no

It doesn’t really matter where it all began no no
All I know
I was lost
I feel lost
Lost
No…

زدبازی و داستان های دیگر…

Ãmir Caféchi — Sun, 14 Jan 2007 17:49:51 +0000

ظاهراً به چند روزی که تو اندرونی رادیو بی بی سی فارسی دعواس سر برنامه ش هفتم و سر اینکه این برنامه نباید آهنگ های بالای 18 سال پخش کنه. از طرف دیگه وبلاگ بهزاد (که اجرای برنامه شب هفتم رو به عهده داره) از بچه ها خواسته که نظرشون رو راجع به پخش آهنگ ها بگن. جالبه که تقریباً اکثریت کامنت ها ساز موافق می زنن و طرف بهزاد رو گرفتن (که تو این ماجرا رهبر ارکستر جناح موافقانه!).بد نیست که یه سر برین ببینین چه خبره.
من یک کامنت اونجا گذاشتم و نظرم رو گفتم. بنابراین می تونین در ادامه مطالب بالا نظر من و همین طور نظر بقیه دوستان رو هم بخونین:

http://bbcpersian7.com/behzad/shabehaftom1201#c002031

او یک معلم است!

Ãmir Caféchi — Wed, 10 Jan 2007 17:49:04 +0000

معملی… ببخشید معلمی، شغل انبیاست.
حالا این که شغل چیه یا انبیا کیه نمی تونم دقیقاً نظری بدم، ولی تقریباً می تونم با اطمینان بگم که معلم کسیه که اگه خوب نتونه درس نده، پول درآوردن به عنوان اولین هدفش تعریف می شه. جمله ام مفهوم نیست؟ خوب مشکل از گیرنده ی شماست! دیگه من جور دیگه نمی تونستم بگم. ولی بذارین مثال بزنم . نه اصلاً می رم سر اصل مطلب:
جریان از این قراره که یه بنده خدایی هست که داره گیتار یاد می گیره. صحبتی که بین من و اون پیش اومد، منو به این نتیجه رسوند که هرکسی که یه چیزی رو داره درس می ده دلیل نداره بریم پیشش که ازش درس بگیریم. این بنده خدا بعد از دو ماه کلاس رقتن، هنوز نمی دونه فلامنکو چه جور سبکی از گیتاره (جالب اینه که خودش هم داره به اصطلاح درس فلامنکو می خونه). بله … می دونم که گیتار از اولش با فلامنکو زدن شروع نمیشه. ولی کسی که خودش رو معلم گیتار فلامنکو می دونه نباید بداره که اصلاً شاگردش درباره اصول کاری درسش شک کنه. اصلاً با این بهونه مشکل دارین؟ خوب این بنده خدای مذکور! هنوز نمی تونه درست رو گیتار دست بگیره یا تفاوت بین پنجه آزاد و آپویاندو رو نمی دونه ( از لحاظ عملی). می گین شاید ایراد از شاگرد باشه. خوب فرضاً که همچین چیزی باشه، معلم اونجا چی کاره س؟ فقط بلده پول پار و کنه؟ پس فرقش با اونی که تو شلوغی جمعیت کیف یکی رو از جیبش می زنه چیه؟
حالا بحث رو نمی خوام ببرم به سمت صرفآ این مثال. داشتم با یکی از دوستای دانشگاهم صحبت می کردم، گفت بچه ها دنبال اینن که یه شرکت بزنن که توش درس بدن. هستی؟ گفتم : نه! چی می خوام درس بدم. اصلاً اونا چی می خوان درس بدن؟ من جی بلدم که که بخوام روش مانور بدم؟ گفت : هیچ کدوممون بلد نیستیم. رو یه چیزی که بهش علاقه داریم شروع می کنیم به تدریج expert می شیم!
خوب من باید چی می گفتم؟ وقتی جماعت مهندسین مملکت اینجوری به خودشون اجازه می دن که به خاطر پول ، همه چی رو زیر پا بذارن از بقیه چه انتظاری باید داشت.فرق این دوستان من با اون آقای به اصطلاح معلم فلامنکو چیه؟ چرا یه فرقی دارن و اون انه که چهار پنج سال از وقتشون رو گذاشتن که عقلشون بار بیاد، این شدن.

***

هرچی بیشتر بگذره از دنیای دور و ور خودم بیشتر بدم میاد.
انگار اینترنت تنها جاییه که می شه توش به همه چی پشت پا بزنی و وجدان درد نگیری. شاید اونم به خاطر فاصله ش با real world باشه. به هرحال کم کم منم دارم صفر و یک می شم.

انواع گزارش فیلم…بفرمایین تو

Ãmir Caféchi — Sat, 30 Dec 2006 17:42:18 +0000

دوست دارم طرفداری فیلم به این وبلاگ یه سری بزنن:
دیشب تا ساعت 2.30 داشتم می نوشتم.ولی بالاخره تموم شد. نقد فیلم رو می گم. بذارین اینجوری بگم: من آدم اهل فیلمی هستم (قبلاً خوره بودم الان خوب متعادلتر شدم!) خیلی وقته که به این شغل شریف مشغولم (نشستن پای فیلم ها) مشغولم. ولی تا حالا به فکرم نرسیده بود که راجع به فیمایی که می بینم چیزی بنویسم. البته همیشه فکر می کردم (و می کنم) که نقد فیلم کار کسیه که اطلاعات تخصصی سینمایی هرچند ناقص داشته باشه و در کنارش با انواع نوشتههای ادبی آشنا باشه. اما نوشتن در مورد برداشتی که از فیلم داری نمی تونه نقد تلقی بشه در ضمن به خاطر غیرتخصصی بودن چنین متنی، مخاطبان عام رو هم به خوندنش جذب می کنه و می تونه یک راهنمای خوب برای اون فیلم برای عموم به حساب بیاد.
این کاریه که من کردم و دیشب تمام زورم رو زدم که اولین مطلبم رو راجع به فیلمی که شب قبلش دیده بودم بنویسم. نتیجه ی کار را می تونید در اینجا ببینید:
خوشحال می شم در موردش نظر بدین.

http://gozareshefilm.blogfa.com

به به چه برفی داره می باره!

Ãmir Caféchi — Thu, 28 Dec 2006 17:41:40 +0000

ساعت 6 امروز داشتم از کلاس زبان برمیگشتم.برف تازه بند اومده بود و بزرگراه همت مثل پنج شنبه های گذشته خلوت و قابل تردد بود. البته امروز یکی از دوستان (جناب محمودرضا خان) لطف کرد و من رو تا سر سربالایی پاسداران رسوند. ولی چشمتون روز بعد نبینه، تا من از اونجا که پیاده شدم تا خونه که رسیدم، شاید 1 ساعت طول کشید. مسیری که بطور عادی ( با احتساب شلوغی روزمره)15 دقیقه طول بکشه رو من مجبور شدم با پای پیاده ( و البته یک کمی هم سواره) یک ساعته بیام. اینارو گفتم که به اینجا برسم که نبود مدیریت شهری تو تهران داره بیداد می کنه. با یه برف نسبتاً سنگین یک دو ساعته، شهر فلج می شه.( نمونه اش رو دو سه هفته پیش تو کل تهران داشتیم) و انگار که هیچ اتفاقی هم نیافتاده باشه، باز دوباره تکرار می شه و حتی بدتر از دفعه قبل. اینقدر که سرپرستا و رییس روسای مملکت در حال پریدن به همدیگه و کل کل کردن هستند که که دیگه شاید حتی به بخور بخور خودشون هم نوبتی نرسه (سرویس دهی به مردم که در درجه n ام قرار داره!) دلمون خوش بود که یه شهرداری اومده که فارغ از جهت گیری سیاسی ش، حداقل مدیر خوبیه که اونم با گذر ار پیاده رو های خیبابون ولیعصر یا همین یادآوری مدیریت بحران شهری به دلزدگی تبدیل می شه.
حالا از این حرفا گذشته، عجب برفی بود ها! از پشت شیشه مات کلاس می شد درشتی گوله های برف رو تشخیص داد. ساعت 3 رفتیم تو کلاس، ساعت 4.30 که واسه استراحت زدیم بیرون، خیابون رو برف برداشته بود. خوب بعد از این همه برف و سرمایی که یه چند هفته ست تحمل می کنیم (و من شخصاً ازش لذت می برم) ،این اولین برفی بود که اینجوری مستقیماً درگیرش شده بودم) اون یکی قبلی رو با خیال راحت از پشت شیشه اتاقم داشتم تماشا می کردم)
یه شعری بود از مهدکودک که من همیشه یادم می مونه و راجع بع برف بود.یه قسمتش رو میارم. نمی دونم شما هم شنیدینش یا نه:
به به چه برفی داره می باره هنوزم می باره، بچه ها پاشین
خونه، خیابون، مونده زیر برف روز برف بازیه بچه ها پاشین

دوست دارم بازم بباره،شاید کودکستانا تعطیل بشه بعد سه روز تعطیلی داریم!!